Anders groen investeren

In 1993 kocht de OHRA van de Fries Ebe Huizinga het project Teakwood, een project in Costa Rica. En het stond niet veel later paginagroot achterop De Telegraaf. Investeer in de kweek van teakbomen, want daar is een gezond rendement in te behalen. En meedoen kon al vanaf een redelijk gering bedrag plus een maandbedrag, maar toch nog altijd wel een paar duizend gulden.

Tegenwoordig kun je als je gaat vliegen de uitstoot aan CO2 welke je veroorzaakt afkopen door bomen aan te laten planten. Die bomen zet men ergens ver weg en niet controleerbaar in de grond, en je ziet er in ruil voor een flinke berg euro’s niets voor terug.

Ook vaag: uitstoot compenseren door te investeren in bomen die er al staan. Nou ja, vaag? Het is gewoon verlakkerij. Immers, bomen die er al staan nemen ook CO2 op zonder dat jij je knip trekt. Dus deze manier van ‘compenseren’ voegt geen enkele compenserende waarde toe aan het geheel. Het vult alleen de zakken van de eigenaren van het project.

En zo zijn er nog veel meer voorbeelden van projecten die te duur zijn, te vaag zijn of zelfs gewoon helemaal niets toevoegen. Vraag is dus of het beter kan. En aangezien wij het project bedacht hebben denken wij dus van wel.

Op papier is het mogelijk om binnen een jaar de basis te leggen voor de aanplant van 50 miljoen bomen in het westen van Europa. Nieuwe bomen, dus bomen die echt bijdragen aan de opname van kooldioxide. Goed, 50 miljoen bomen in de grond prikken doe je niet in een paar weken, maar zuiver op wat er theoretisch kan is het mogelijk.

Waar Rutte c.s. excelleerden in het opleggen van maatregelen die van het klimaat en het milieu iets hebben gemaakt waarvan de bevolking zich alleen nog maar afvraagt wat het hen gaat kosten moet je kijken naar hoe je zorgt dat wie het klimaat een beetje wil helpen er aan kan verdienen.

Een krop sla neemt veel sneller CO2 op dan een boom. Maar een krop sla vergaat ook veel sneller en daarmee komt de CO2 weer vrij. Ergo: bomen zijn een goede keuze voor de opslag op langere termijn van CO2. Als je 50 miljoen bomen plant die gemiddeld per stuk gedurende honderd jaar 80 kilogram CO2 per jaar opnemen dan zijn 50 miljoen bomen goed voor de opname van bijna 11.000 ton CO2 per dag. Gemiddeld uiteraard, over de gehele honderd jaar. En met 11.000 ton per dag heb je een begin van een positief effect. Ook leuk: 50 miljoen bomen vormen op termijn een totale oppervlakte van ongeveer 2.500 vierkante kilometer bos.

De hamvraag is natuurlijk hoe je de aanplant van 50 miljoen bomen gaat betalen. De praktische uitvoerbaarheid, de grond die je nodig hebt et cetera zijn allemaal relatief eenvoudig op te lossen vraagstukken.

En vreemd genoeg is dat financieren veel makkelijker dan het lijkt. Bijna een no-brainer.

Van alle consumenten is het overgrote deel graag bereid om iets groens te doen waarmee de natuur vooruit wordt geholpen. Met rond de 12 miljoen consumenten in Nederland kun je dus stellen dat je er altijd wel een paar miljoen in je project kunt meenemen als je project goed is.

Ergens geld in steken en het kwijtraken is geen leuke investering. Tachtig jaar op je rendement moeten wachten is ook geen leuke investering. En investeer je geld in iets groens dan wil je eigenlijk meteen een goed gevoel hebben. Wat er gebeurt moet zichtbaar zijn. Tastbaar. Geen vaag kletsverhaal over bomen in Latijns Amerika, maar bomen die relatief gezien in de buurt staan.

Als de armoede in Nederland groeit is voor steeds meer mensen investeren niet mogelijk. Maar is wie arm is niet groen dan? Het is een wat apart aspect om naar te kijken, maar als je een goed systeem neerzet moet iedereen er aan mee kunnen doen en moet iedereen er een stukje winst mee kunnen maken.

Aan de kant van het project zelf zijn er ook wat zaken om op te letten. Als je 50 miljoen bomen in de grond zet en in de boeken staat een schuld aan investeerders die letterlijk in de vele honderden miljoenen euro’s loopt dan maakt je project al vanaf de eerste dag een lelijke slagzij. En als ziektes en kevertjes zich tegoed doen aan je bomen en je zo 40% van je aanplant ziet afsterven is de schuld al gauw veel groter dan je bezit. Van slagzij maken naar zinken is dan geen al te grote stap meer. En dan was het dus ook al geen leuke investering.

De verhalen in de brochures van heel veel aanbieders van investeringen bevatten verhalen waar de gebroeders Grimm nog wat van hadden kunnen leren. Maar dat is marketing, dus niet zo heel erg slecht. Voor de lezer is vaak de enige vraag waar het addertje onder het gras zit. Wat is het echte risico?

Tijd. Dat is het risico. Hoe langer een project duurt des te groter het risico. Goede en slechte tijden zitten in een altijd draaiende cyclus met elkaar dus als iets nu goed is komt de dag vanzelf dat het slecht is.

Ban de factor tijd uit en je bent er. U investeert nu in bomen en pakt meteen uw rendement. Zoiets moet je eigenlijk hebben. Een keihard gegarandeerde winst. Spoiler-alert: dat is mogelijk. Beter nog: dat is al geregeld.

In deel twee vertellen we de rest.